Gilles Lalay Parijs Le Cap 1992

Gilles Lalay en kroniek van een dood absurd

Gilles Lalay, winnaar van de Dakar 1989, Hij overleed op 7 Januari 1992 op de middag op de stoffige weg tussen Franceville en Pointe Noire, in Congo.

De Yamaha rider Italië was in een strook van overdracht, 130 kilometer na de “Speciale”. Een dell-machine’ organisatie van Parijs-Le Cap, een coach van eerste hulp, dat ging in de tegenovergestelde richting, cilinderinhoud Lalay. Een gewelddadige gevolgen, de 29-jarige Franse renner stierf onmiddellijk.

Meesters en gebruikt om te absorberen alles, de organisatoren van de race voordat ze de opmerking gemaakt dat Anita, op dat moment, was te sterk en hij had gesneden een curve, vervolgens u zitten met de gebruikelijke overwegingen: “Een tragische steek in de staart van het lot”.
Beschouwd als de achtergrond, een reconstructie van het ongeval zal nooit worden gemaakt met nauwkeurigheid. De bestuurder van de auto, op het moment, Als organisator een naam heeft en kan niet zeggen.

Achteraf, door de tanden riep, Dit is een absurde dood in een inval die geen technische betekenis en sportief heeft.

Hij maakte het met grote emotie en elegantie Daniele Papi, De manager van de ploeg van de Yamaha Italië: “We gaan home. Zonder een duidelijke controverse. En stierf een van ons en wij voelen verkeerd om hier te blijven. Bepaalde, alles wat je en’ gebeurde in deze race die we hielden”.
Op de dynamiek van de tragische ongeval enige flarden van het bewijs. Angel Cavandoli, een teamgenoot van Frans Centaur, zag Gilles Lalay aan wal, eigenschap, geen sporen van bloed op zijn gezicht.

Waarom SOS machine in de tegenovergestelde richting naar de race gaat waren er vage verklaringen: Aanvankelijk werd gezegd dat de auto Jean Christophe Wagner was succoring (Hij ook ernstig gewond gisteren), toen was de machine een normale hulporganisatie. In een korte persconferentie, Gilbert Sabine deed niets toe te voegen aan de twijfels die wij zijn en blijven. En natuurlijk: “De rit gaat verder”, met een stompe en verbeten vasthoudendheid, Hoewel allemaal al besloten.

Het rangschikken van de motor en’ Crystal clear en kan niet veranderen, omdat de hellingen van N'djamena in Kaapstad smal zijn, stoffige en bomen: Niemand durft doen een inhalen, die eerste begint kan niet langer verliezen.

Die wij testen is zeer, zoals zij gisteren de deuren deden en strip bevat, die onvermijdelijk zijn geraakt. Dezelfde toespraak (misschien zelfs meer) is van toepassing op machines.

Gilles Lalay die hij begreep heel goed dat de rit was over. Maandagavond op Franceville aten de laatste pot van “Spaghetti italiens” van zijn leven: ze had gekookt Matilde Talib en Federico Felix. Het was warm en Anita was geweest aan een tafel van het kleine kamp van tenten in de buurt van de’ vliegtuig van Yamaha, tot tien uur 's avonds. Had gereageerd op de spaghetti koken: “Ook voor mij is dat ik woon in de buurt van Limoges beetgaar”. Dan was het bijna indirect opgeheven uit een reeks van kritiekpunten die kwam: “Hij is er altijd’ in de groep, om het even wat dreigt niet”. Gilles had begrepen en uitgelegd: “En totaal onnodig risico onder deze omstandigheden. U kan niet inhalen. Je kan nooit zeggen dat een race voorbij is, maar in dit geval kan ik niet vinden andere definities”.

Het was niet de eerste keer Anita sprak deze dingen. Met de ploegleider, Aldo Betti, de Franse renner had al vertrouwde vóór het begin van de Paris Le Cap: “U krijgt in je hoofd naar Pointe Noire of is voorbij”. Maar de absurditeit van de dood van Gilles Lalay niet in deze smalle tracks, in gevaar van inhalen. Deze race, Het kost aan elk putje 27 en een half miljoen lire registratie alleen, lijkt niet te bieden van de noodzakelijke veiligheid. Of omdat ze willen steken van een gebied in oorlog of omdat de machines in uw organisatie niet bekend met de hellingen bent (Als en’ plaatsvond dit jaar in N’ Gougmi) of omdat een ambulance coach in de tegenovergestelde richting naar de race gaat.

Dan gebeurt het, onvermijdelijk, die, werelds meest bekende rally, een ernstige professional als Anita mogen worden geïnvesteerd door de organisatoren. Iemand merkte op dat het "een ongeluk was over de weg”. En u moet uw armen denken dat bij de rally, gesmokkeld naar de mooiste in de wereld, Je kun sterven als de zaterdagavond in de buurt van een nachtclub in Riccione.

Bron: Gianluigi D – Corriere.it

  • De lange raid krijgt enkel meer en meer’ nutteloos. De overdracht van een lange lucht uit Congo alle’ Angola, te vinden in de tabel voor aankomsten in Namibe de gebruikelijke ranking: Edy Orioli die de etappe wint, maar altijd Stephan Peterhansel die opdrachten van het klassement.; Ari Vatanen die een tevredenheid neemt, maar Hubert Auriol die en’ altijd de auto leider.. Zeker doet het Parijs. het GLB meer’ Nieuws voor misdaad nieuws, Helaas. De rit en’ scherp geprijsde vermelding in zijn laatste stuk, Gilbert Sabine van al’ denken welke shirt om te dragen naar de Cap, maar het lichaam van Gilles Lalay, stierf in een ongeval freak dinsdag’ op de baan, en’ nog steeds in Pointe Noire, in de Congo. En’ een ongelooflijke verhaal. Verzamelde vijftig kilometer van de aankomst, Anita's lichaam en’ alle gebracht’ Burgerlijke ziekenhuis van Pointe Noire. Met l’ verdriet in het hart, de directeuren van de Byrd, Daniele Papi en Joseph Belotti, u worden onmiddellijk verplaatst, ervaren l’ Franse ambassade, Italiaanse degene, de organisatoren. Het papierwerk voor l’ uitlevering van Anita's lichaam ingewikkeld waren, maar niet onoverkomelijk. Het was genoeg dat er een’ normale organisatie. En misschien gewoon een “Boost” met de autoriteiten’ lokalen. Zodra je wist dat je moest maken van een toepassing aan het ministerie van’ Interieur, de twee leiders van het Byrd draaide alle’ Organisatie van de Dakar te versnellen en te vragen dat een vliegtuig aankomst vanuit Genève naar meer’ binnenkort. Anita de jonge vrouw had slechts één ding gevraagd op de telefoon: “Riportatemelo als’ binnenkort”. En wat zou, omdat’ zelfs de Congolezen zouden hebben versneld hun procedures. De moeilijkheden’ maakte ze in plaats daarvan zelfs l’ Organisatie, de dezelfde Gilbert Sabine heeft opgesomd die de problemen van een transport, ook uit Zwitserland naar Frankrijk, Anita's corpse. En u en’ ontdekte dat’ die, Ondanks l’ vermelding van 27 en een half miljoen lire, l’ verzekering, de cafetaria van het aandeel, de aanbetaling en andere voorzieningen’ het TSO weerhoudt, op voorhand, Als je sterft (niet volstrekt onvoorspelbaar ding, Aangezien in 14 Ik heb Dakar’ 3e dode Staten), niet c’ en’ iedereen die neemt je mee terug naar huis. Dan het verhaal van Anita en’ worden pijnlijk. Bij gebrek aan’ vliegtuig vanaf Genève, de mannen van Byrd had gevonden een’ andere oplossing, ook klaar om te “olie” Congolese bureaucratie en voor het laden van de kist op hun vliegtuig: “Laten we eens kijken als de Fransen alle verwerpen’ Luchthaven” Hij had gezegd, met woede en emotie, Guido Betti. Maar niet c’ en’ niets te maken hebben. Donderdag’ , Terwijl de karavaan van Le Cap Parijs. rustte in schokkend hotels in Pointe Noire, Joseph Belotti heeft gemaakt de rondes van onbestaande kantoren, Hij contact met mensen die hij niet kende en anderzijds die deed niets. Op een gegeven moment, Sommige waren al’ klaar om te draaien alle’ Ziekenhuis voor het laden van het lijk. Maar alle’ Last-minute altijd stond een nieuwe moeilijkheid’ : Moesten we vinden een’ andere handtekening, Een ander toegestaan. En geen van de TSO was er’ aan te bevelen medeplichtigheid aan de manager van de ploeg van Byrd. De enige aanwijzingen waren ze contact opnemen met een ministerie, Klik vervolgens op een consulaat. Niets, voor l’ voormalig winnaar van de Dakar 1989 niet c’ was geen hoop van terugkeer naar huis, zelfs in de dood. Belotti nam toen l’ vliegtuig van Pointe Noire naar Brazzaville om te proberen te spreken alle’ Ambassadeur van Frankrijk. Dus’ , Misschien deze ochtend, Gilles Lalay nemen’ zijn laatste vliegtuig naar Frankrijk. Gianluigi D

    Da Rold Gianluigi