20507519_10210137277252800_382762580976209436_o

Dakar 1992 | Slechte Japanse gewoonten

Tekst door Nicholas Bertaccini

Verhalen over de Dakar zijn nooit losse verhalen, het zijn nooit geïsoleerde gebeurtenissen, er is altijd een plot, een domino-effect dat verschillende legendes creëert. Parijs-Dakar heeft door de jaren heen verschillende vormen gehad. Nog voordat we bij de nieuwste versies komen, tussen Zuid-Amerika en het Arabisch schiereiland, de routes waren anders.

In het bijzonder,, de uitgave van de 1992 werd gekenmerkt door de aankomst in Le Cap, Kaapstad.

Er werd besloten om naar Le Cap te komen om mogelijke gevaren te vermijden. Afrika is altijd een onrustig continent geweest en in dat jaar besloot de vader van wijlen Sabine dat de klassieke route, naar de hoofdstad van Senegal, gaf geen garanties. Daarom werd besloten om Afrika te doorkruisen., de karavaan duwde langs een kust naar de kust Noord-Zuid. Dit zorgde voor veel moeilijkheden., ook omdat zuidelijk Afrika totaal andere kenmerken heeft, is bebost. Toen liepen de piloten over paden door het bos., naast de klassieke woestijnhellingen.

20615730_10210137272372678_7538962284075410014_o

 

Dat jaar deed Beppe Gualini uiteraard als particulier mee.. Maar hij had een overeenkomst met het team. Belgarda, Nieuw om te fungeren als een snelle ondersteuning. Beppe moest het team een eerste assistentie in het veld garanderen. Hij had dus dezelfde motor als die van de renners van de ploeg, maar niet dezelfde kleuren., zijn was geel met livery Camel.

Aan het einde van de vijftiende etappe, Gilles Lalay, piloot Belgarda, struikelt over een ongeluk, verbazingwekkend en dramatisch. De piloot Frans verliest namelijk zijn leven door een botsing met een ambulance die in de tegenovergestelde richting op een spoor in het midden van een bos reed.. De botsing was verschrikkelijk. Het Belgarda-team besloot met pensioen te gaan, als teken van condoleance. De teammanager vertelde Beppe echter dat hij door kan gaan., die de fiets naar Le Cap en dat inderdaad, het zou een mooi eerbetoon zijn aan de overleden collega. Terug, de Belgarda-leiders vertellen hem, je kunt de fiets houden, zodra de race voorbij is.

 

Dakar-25

 

Beppe maakt het, gedreven door zijn ongelooflijke en onuitputtelijke standvastigheid arriveert hij in Le Cap. De winnaar van de race was Peterhansel, rechts op Yamaha, terwijl Beppe op de zestiende plaats stond, een ondenkbaar resultaat. Daarna terug naar Italië, de fiets bij je dragen. Na enige tijd kloppen Yamaha-officials op zijn deur en vragen hem om de motor terug te vragen.. Beppe antwoordt dat hij een overeenkomst heeft met Belgarda en dat de fiets van hem is.. Helaas heeft Belgarda zijn race uitgespeeld, de boeken liggen voor de rechter en nergens staat geschreven dat de fiets van Gualini is. De fiets is van Yamaha. Beppe maakt zich er schoorvoetend van los. Maar het ergste moet nog komen.

Na enige tijd neemt een wagenbreker contact met hem op. En’ terug naar Beppe van de nummerdeurtafel die op een fiets zat die moest indrukken. De Japanners, Eigenlijk, ze drukten al hun fietsen, al hun prototypes. Beppe hoeft dus alleen maar een kubus van gele Camel-lakens te bewonderen die ooit zijn Afrikaanse metgezel was geweest.. Een opmerking over deze Japanse gewoonte: in het Yamaha museum van IWATA een paar Peterhansel motorfietsen zijn te zien. Als je echter naar de kleur van het frame van een van de twee kijkt, kun je zien dat de fiets niet van hem is, maar dat het een privéfiets is., herkenbaar aan het witte frame in plaats van het canonieke blauw van de officieren, Die van Stéphane was waarschijnlijk geperst.

 

bijschrift